Voorstellingen

Huiskamer theater tour - 15 april 2018

Een voorproef op Wachtsels (16,17,18 november 2018)



TheatergroepLocus verrast dit seizoen met hun voorstelling "Wachtsels". 
Met hun bekende expressieve en fysiek geïnspireerde speelstijl, brengen zij verstilde dialogen, absurde scenes en verrassend ensemblespel.
Nu en hier, niet daar en straks, een voorproef.



OPSMUK - september/oktober 2017



Theater Locus , onder regie van Eline Koelmans speelt op 29 en 30 september en 1 oktober in de kelder van de oude Gasfabriek in Deventer de voorstelling OPSMUK


We bekleden ons met al wat we willen. Hoe de ander ons ziet, bepalen wij.

Maar stel je voor je wilt ruilen, je wilt deze niet meer. Wat dan?

Dan moet je op zoek naar het bonnetje om tegen de verkoopster te zeggen dat het toch niet past. Je toch iets nodig hebt met meer lef, iets dat opvalt of je serieuzer maakt. Ik bepaal en loop de winkel uit.

Opsmuk is een theatrale vertolking van het onderzoek naar identiteit.






WE KOMEN VAN VER - januari/februari 2017



WE KOMEN VAN VER - een samenwerking tussen Plus Leo en Theater Locus: theatergroep 'PlusLocus'


familiewintervoorstelling (+8 jaar)


PlusLocus neemt je mee op reis. Daarvoor hoef je alleen een kaartje te kopen en de Oude Landbouwschool binnen te stappen. Je bagage ben je zelf. Langs verschillende mensen,  langs taferelen en rituelen, zittend, staand, liggend in verschillende lokalen, vervolg je je weg. Naar het Vreemde, het Verre en het Oosten. Of dichterbij dan je ooit bent geweest. Naar Beter, naar Anders, of naar Meer. Over Land, over Zee of door de Lucht. Naar Sprookjes, naar de Werkelijkheid of naar de Kern. Maar wat maakt het eigenlijk uit? Want waar je ook gaat, daar ben je. Toch?


Voor deze unieke gelegenheid hebben de Theatergroepen Locus en PlusLeo hun theatrale krachten gebundeld. “We komen van ver” is een montage-voorstelling op locatie met als onderwerp de thema’s: Vreemd zijn, Onderweg zijn, Wijs zijn.  PlusLocus heeft scènes verzameld rondom reizen en vreemd zijn van de Vreemdeling


En dan ben je vertrokken.


Waar je ook gaat daar ben je.

Naar unieke momenten.

Naar het dubbele gevoel

De Oude Landbouwschool

Rondom het thema de Vreemdeling zijn.

Weleens op reis geweest?

Weleens geëmigreerd?

Weleens gevlucht?

Weleens thuisgekomen?



Speeldata 2017 : 27 jan 19.00 u, 28 jan 19.00 u, 29 jan 16.00 u, 3 febr 19.00, 4 febr 19.00 u, 5 febr 16.00 u

Voormalige Tropische Landbouwschool, Brinkgreverweg, Deventer


Deze voorstelling is grote dank verschuldigd aan  Ter Steege Bouw Vastgoed die het gebouw van De Oude Landbouwschool beschikbaar gesteld heeft.  En mede mogelijk gemaakt door bijdrage van  Prins Bernhard Cultuurfonds Overijssel en Gemeente Deventer.



Met medewerking van:


Spel:

Rutger van Amstel, Louis van Brink, Sophie Couwenberg, Egbert van Foeken, Elsa van Foeken, Arjen Haayman, Monique Nelen, Teja Luiten, Katrien de Jong- Deschamps, Jurriën Bouwkamp, Cas van de Sande, Garmène Savelkoel, Eefje Vermeulen, Lex Rutgers, Jack Hamstra, Jelle Hamstra, Selena Beltman, Sabine Stevens, Dominique Stevens, Gerida van Gerrevink, Zilla Prinzen, Gideon Haan, Marijke Melissen


Regie;

Nicole Vervloed

Lex Prinzen


Muziek;

Marjoline Kampinga,


Technische ondersteuning



Met dank aan; Prins Bernhard Cultuurfonds Overijssel, Muziekkoepel de Worp, John & Lidy Vos











Vanaf september 2014 is Theater Locus aan de slag gegaan om een nieuwe voorstelling te maken onder leiding van regisseur Nicole Vervloed. 
In een kort , intensief repetitieproces werd weer een zeer orginele, eigenwijze, tragikomische voorstelling in elkaar gepuzzeld.  Het resultaat : Kleibeuker, om u te dienen. 
Nieuwsgierig? Kom kijken op vrijdagavond 30 januari, zaterdagavond 31 januari of zondagmiddag 1 februari 2015 !


Foto's van onze voorstellingen


2014 Hunker

Theater Locus is in het jaar 2013-2014 druk aan de slag gegaan met het bewerken van een boek tot een theatervoorstelling onder leiding van regisseur Nicole Vervloed. 

Het resultaat hiervan was 'Hunker'. 


De voorstelling werd door de bezoekers zeer goed ontvangen en we zijn trots op het resultaat. 

Coco: Ben je bang?

Elisabeth: Ja, daar zal ik even over nadenken.

(korte stilte)

Bang waarvoor?

Coco: Om dood te gaan.

Elisabeth: Ja, dan had ik het toch goed.

Coco: Wat dacht je dan?

Elisabeth: Ik dacht, misschien dacht ik het niet goed, dus ik vraag het even. Snap je?

Elisabeth vertelt haar dochter Coco midden op straat dat ze dood gaat. Tijdens een etentje bij de Chinees met haar vader, haar stiefmoeder en haar oudere vriend besluit Coco bij Elisabeth te gaan wonen. Dan komt hun toch al moeizame relatie hevig onder druk te staan…

Hunker is een tragikomische voorstelling over misverstaan, nabijheid en toch mijlenver weg zijn.

En over ergens aan beginnen, terwijl je weet dat het toch nooit genoeg zal zijn.





2013 Mind the Gap


Mind the Gap gaat over de kloof tussen binnenwereld en imago, tussen privé en publiek, tussen datgene wat in de krochten van de ziel verborgen blijft en datgene wat voor de ander zichtbaar is. 

Mind the Gap
De kloof tussen jong en oud, digitale en analoge werelden, dromen van vroeger en de realiteit van nu. 
Vanuit dat perspectief heeft ieder mens een schat aan materiaal in zich, gevormd door aanleg, opvoeding, omgeving en gebeurtenissen. Vanuit improvisatie is Theater Locus op zoek gegaan naar de Gap in zichzelf en de ander. Eigen grenzen worden niet geschuwd, barrières geslecht. Theatraal vorm gegeven op locatie in de hoop te ontroeren.


2012 Klem


Iedereen zit wel eens klem. Klem als je wordt buitengesloten. Klem als je het gewone leven nauwelijks meer kunt verdragen. Klem als je het gevoel hebt dat je nergens meer heen kunt. Op basis van improvisatie werd een montagevoorstelling gemaakt rondom het thema ‘beklemd voelen’. Ingrediënten waren vaste teksten, fysiek spel en vormgeving. Restaurant DokH2O in  het Deventer havenkwartier leverde veel inspiratie op voor het maken en vormgeven van scènes die bij het thema pasten.


Recentie: KLEM


2011 Unterweg?!


Iedereen is onderweg. Ergens naar toe of juist op de vlucht naar nergens. Je kunt reizen om het reizen, maar ook verplicht de hort op. Je pakt de auto of de trein, het vliegtuig of de roltrap. Ook lopend kom je ergens. Sommigen reizen in stijl. Anderen hebben haast. Maar je kunt ook op je dooie akkertje. Soms ben je spreekwoordelijk op pad. Je bent dan, zelfs als je stilzit en er niets gebeurd, Ünterweg. Zoiets heet dan wachten.

Locus brengt dit jaar een absurde fysieke montagevoorstelling in een tempo dat u niet van ze gewend bent. De voorstelling raast in een strakke lijn naar het eindpunt en zal onderweg nog stoppen op de haltes van eenzaamheid, absurdisme, vernuftig gebruik van techniek en esthetisch verantwoorde beelden. Maar natuurlijk niet te lang. Want de tijd dringt en u wordt verwacht. Niet in het echt natuurlijk, het is tenslotte maar theater.


2010 WEG


Afscheid nemen. We doen het elke dag. Van iemand. Van iets. Dag mam, dag jeugd, dag gezondheid, dag onschuld, dag huis, dag skateboard. Acht mensen staan stil bij momenten van afscheid. Niets blijft hetzelfde. Ze weifelen, mijmeren, verlangen, vertrekken, komen terug, houden vast en proberen los te laten. Wat overblijft zijn herinneringen, spullen en zijzelf. “Elke keer dat je afscheid van iemand neemt, groei je een beetje krommer”.

Een montage voorstelling op basis van improvisatie met als thema ‘afscheid’. Ingrediënten waren vaste teksten, fysiek spel en vormgeving waarbij de inbreng van de spelers van groot belang was.


2009 Fred


Na het overlijden van Fred is er een lege plaats in het leven van twee vrouwen. Mary en Paula, respectievelijk de vrouw en de zus van Fred, nemen een andere man in hun huis (lees: systeem) en daarbij worden de onderlinge relaties pijnlijk blootgelegd.Fred is een weergave van de alledaagse treurigheid die op een hilarische wijze wordt uitgebeeld.

2007 Hemelbestormers


Een niet nader gedefinieerde Hij en Zij op een niet nader gedefinieerde plek. Ieder op zoek naar geluk. Ze pogen een invulling te geven aan hun eigen onvermogen te kunnen functioneren in de maatschappij. Met als luchtig intermezzo absurdistische scènes uit een gezin, waar men langs elkaar heen communiceert.
Recentie: Hemelbestormers

2006 Los zand


Een familie komt bij elkaar omdat Vader wordt gehuldigd voor zijn werkzaamheden. Moeder, haar minnares, zoon en dochter, een vrouwelijke ex-collega, de pers, allen wachten op de jubilaris. Al snel blijkt Vader vertraging te hebben en de twijfel slaat toe of hij nog op tijd zal verschijnen. Sterker nog, zal hij űberhaupt nog  arriveren? In deze wachttijd komen de onderlinge verhoudingen van de aanwezigen onder druk te staan. Vader is de grote Afwezige maar ieder gebruikt zijn of haar relatie tot hem om onderdrukte emoties uit te spelen. De Familie dreigt uiteen te vallen en ieder lijkt zijns/haars weegs te gaan. Vader arriveert uiteindelijk op het nippertje en op dat moment keert de ‘rust’ terug en voegt iedereen zich weer in de status quo van de Familie. Niets lijkt uiteindelijk veranderd. Of toch wel?

2005 Vooruitzichten


Vooruitzichten gaat over een gezin dat na een aantal onthullingen geen gezin te zijn, biologisch gezien. De familieverhoudingen moeten opnieuw worden gedefinieerd. Het verlangen naar geborgenheid in familiebanden is groot. De geschiedenis die gebaseerd blijkt op leugen en zorgzaamheid, wordt herbeleefd.Het toneelstuk geeft een intrigerende kijk op het gezin als hoeksteen van de samenleving. We leven in een tijd waarin scheidingen, tweede huwelijken, halfbroers, adoptiekinderen etc. geen uitzondering meer zijn. In het moderne gezinsleven zijn de verhoudingen aan wisselingen onderhevig, de vanzelfsprekende zekerheden vallen weg. Soms stuurloos en krampachtig worden nieuwe banden aangegaan.

2004 Freek


Een –net overleden- kunstenaar heeft in zijn testament geschreven dat zijn familie en bekenden na de begrafenis bij elkaar moeten komen om met elkaar uit te maken wie de erfenis krijgt. De erfenis bestaat uit een kostbaar schilderij. In het schilderij zijn de personages allen verwerkt op de manier waarop de kunstenaar hen zag. Onuitgesproken is de laatste wens van de kunstenaar dat de personages zijn blik op de wereld met hem delen. De personages herkennen zichzelf aanvankelijk niet omdat het hen confronteert met een ongewenste blik op zichzelf. Aan het eind van het stuk heeft ieder de vormelijkheid afgelegd, hetzij door de alcohol, hetzij door hebzucht, en is iedereen ontdaan van uiterlijkheden.